Een combinatie van basisvaardigheden en pedagogisch denken

De pop tot leven roepen, de basisvaardigheden, maakt hem nog geen pedagogisch hulpmiddel. Daarvoor is méér nodig en dat méér komt uit jezelf. De basishouding wordt gekenmerkt door visie, voelen, denken en handelen in relatie met het kind (de kinderen)en de rol die de handpop daarbij kan gaan spelen.

In de werksituatie is er al een relatie tussen jou en het kind. Door de toevoeging van een handpop wordt daar een relatie tussen kind en pop aan toegevoegd. Maar er komt nóg een relatie bij, namelijk de relatie tussen jou en de pop. Die laatste is een hele interessante en verdient, wanneer je de pop wilt laten uitgroeien tot een volwaardige assistent de nodige aandacht.

Kinderen verwachten een laagdrempelig en veilig vriendje, maar hoe ziet dat er uit? Wat zijn kenmerken van een vriendje en hoe laat je dat via een pop zien? Wanneer je een pop als volwaardige assistent wilt gebruiken heb je daar over nagedacht. De relatie tussen het kind en de pop heeft namelijk consequenties voor de relatie tussen jou en de pop.

Door het werken met de pop zal de relatie tussen jou en het kind (positief) veranderen en krijg je meer zicht op de belevingswereld, het denken, voelen en handelen van het kind. In dat werken zul je ook jezelf gaan ontmoeten en regelmatig je eigen overtuigingen, patronen en aannames terug zien. Dat maakt het werken met een handpop vooral interessanter. De pop biedt je de mogelijkheid om stukjes van jezelf te onderzoeken en eventueel om te buigen wanneer je daarin een groeimogelijkheid voor jezelf ziet.

Meerdere relaties die zich gelijktijdig afspelen, hoeveel mogelijkheden geeft dat?

Door de toevoeging van de handpop ontstaat er een ‘relatie driehoek.’ In de praktijk ontstaat er nu een keuzemogelijkheid:

  • je kunt ervoor kiezen om zelf in gesprek te gaan met het kind;
  • je kunt ervoor kiezen de pop in gesprek te laten gaan met het kind;
  • je kunt ervoor kiezen zelf in gesprek te gaan met de pop;
  • het kind kan ervoor kiezen met jou in gesprek te gaan;
  • het kind kan ervoor kiezen om met de pop in gesprek te gaan;

De dialoog hoeft zich nu niet meer alleen tussen jou en het kind af te spelen; het kind kan er ook voor kiezen om zich vooral tot de pop te richten (en jou min of meer buiten te sluiten). Daar kun je zelf elementen aan toevoegen  die het gesprek verdiepen of je kunt het gesprek een wending geven door in gesprek met de pop te gaan en het kind daar toehoorder van te laten zijn. Bij het werken met de handpop als pedagogisch middel of assistent kun je alle drie de relaties gebruiken en ontstaan er ineens meerdere communicatielijnen ontstaan Door je open te stellen voor de pop ontdek je ook veel over jezelf , de pop spiegelt ook vaak je eigen gedrag, je eigen denken en handelen terug en dat maakt je uiteindelijk een betere opvoeder is mijn ervaring. Werken met een pop doe je dus niet alleen voor het kind maar ook voor jezelf!