De handpop heeft alles in zich om een veelzijdig pedagogisch hulpmiddel te zijn, maar er gaat wel wat oefening en denkwerk aan vooraf. De techniek van het spelen met de pop speelt daarbij een minder grote rol dan je misschien zou verwachten. Kinderen vinden de aanwezigheid van de pop belangrijker dan de vloeiende bewegingen die de pop kan maken, de stem die altijd hetzelfde klinkt of de synchroniciteit van de mondbewegingen. Door het spelen met de pop verbetert de techniek vanzelf en dus is het vooral belangrijk om te starten en je te gaan richten op dat wat kinderen wèl belangrijk vinden aan een pop.

Dat zijn het karakter wat je de pop geeft en de inhoud die je jouw pop geeft. Denk hierbij aan de onderwerpen die de pop aanbrengt, de manier waarop hij zijn vragen stelt, de ruimte die hij geeft om te reageren en de manier waarop hij zelf reageert op kinderen en dat wat kinderen inbrengen.

Het is goed om je, voordat je de pop gaat introduceren, af te vragen wat je precies met de pop wilt bereiken. Waar wil  je die voor inzetten en op welke manier wil je dat gaan doen?

De pop kan nogal een impact op kinderen hebben en het is niet ondenkbaar dat kinderen zó enthousiast reageren dat je erdoor overvallen wordt: kinderen die massaal op de pop afstormen, gaan schreeuwen, huilen, hem gaan slaan, kusjes willen geven of aandacht van de pop willen tijdens een eerste kennismaking zijn geen uitzondering.  Dát had je niet bedacht en zeker niet voor ogen gehad en hoe dan verder?

Mijn ervaring is dat de pop het best tot zijn recht komt en het meest kan bereiken wanneer hij geen tweede ‘jij’ wordt en jouw rol niet gaat overnemen. Het is heel makkelijk om een kind via de pop aan te sporen tot bijv. opruimen, om via de pop te straffen of belonen, nieuwe regels aan te leren of waarden en normen bij te brengen, maar klopt dat ook met de verwachting die kinderen van een pop hebben?

Alleen wanneer kinderen de pop als een veilig vriendje ervaren en zichzelf herkennen in dat wat de pop zegt en doet, zul je de pop eindeloos in kunnen blijven zetten en er alle mogelijke onderwerpen mee kunnen aansnijden. De pop is een kind tussen de kinderen én kan al jouw inhoud vertalen naar het niveau van het kind. Dat vraagt zowel spontaan reageren en improviseren op de situatie, als nadenken over hoe je méér uit de situatie kunt halen, als je bewust zijn van je vraagstelling. En dat speelt zich allemaal gelijktijdig af.