Het aangeven van de eigen grenzen is voor veel kinderen best moeilijk, maar het niet aangeven van grenzen leidt vaak weer tot onnodige ruzies en frustraties. Het is niet verkeerd dus om kinderen een beetje te helpen bij het stellen van grenzen…

Een handpop is een fijn hulpmiddel om kinderen te laten zien op welke manier ze hun grenzen aan kunnen geven. Maar dan moet die pop wel aan een paar voorwaarden voldoen. Daarover gaat dit artikel.

1. De pop moet een naam hebben gekregen.

Dat lijkt misschien een open deur, maar ik benoem hem toch want een ‘pop zonder naam’ is niemand. Alles begint met een naam.
De pop praat in de ik-vorm Dit is misschien ook weer een open deur, maar niet zelden maak ik mee dat er over de pop gesproken wordt i.p.v. via de pop en dat maakt een wezenlijk verschil in hoe kinderen op de pop reageren. Een pop waarover wordt gepraat in de hij- of de zij-vorm heeft geen eigen stem. Dat is een gemiste kans want de kracht van de pop juist ligt in het feit dat hij een stem heeft en ZELF kan praten. Het is veel krachtiger wanneer een pop zelf zegt ‘ik wil dat niet’ of ‘ik vind dat niet leuk’ dan wanneer jij de kinderen uitlegt dat de pop iets niet wil of niet leuk vindt.

Probeer maar eens uit en ervaar het verschil…

2. De pop vertrekt vanuit een gezond zelfbeeld.

Wanneer een pop gebruikt wordt om kinderen te leren dat er effectievere alternatieven zijn voor hun gedrag is het handig om de pop een gezond zelfbeeld mee te geven en niet te gaan ‘spiegelen’, niet hetzelfde gedrag te laten zien wat het kind ook laat zien. Een pop met een gezond zelfbeeld heeft voor zichzelf duidelijk waar zijn grenzen liggen en kan dit ook aangeven zonder een ander daarmee te schaden. Een pop met een gezond zelfbeeld staat voor zichzelf, weet wie hij is en blijft dicht bij zichzelf.

Ik hoor je nu zeggen: ‘ja maar, een jong kind heeft dit besef toch nog helemaal niet?’ Dat klopt, maar daarmee heb je ook gelijk een aanname te pakken die ik in de praktijk veel hoor, de aanname dat de pop een (of zoals het) kind is. De pop is geen kind, de pop sluit aan bij de belevingswereld van een kind en gaat uit van de manier waarop een kind de wereld ontdekt. Jij bent het die de pop bespeelt en dus kun je de pop gebruik laten maken van jouw besef en van jouw inzichten. De uitdaging die daarin zit is om jouw pop je boodschap op een dusdanige manier te laten brengen dat hij door de kinderen echt gevoeld en beleefd wordt als de hulp van een vriendje.

3. De pop is niet bang om fouten te maken.

Leren gaat gepaard met fouten maken en daar kun je moeilijk over doen of de fouten accepteren als een onderdeel van het leren. Een pop als pedagogisch hulpmiddel doet het laatste, die accepteert dat hij fouten maakt en vindt dat ook niet erg. Fouten maken mag, iedereen maakt fouten en van fouten kun je leren. Het is nergens voor nodig om jezelf een fout zwaar aan te rekenen want daarmee maak je het vooral jezelf moeilijk. Een pop die luchtig om gaat met zijn eigen fouten en de fouten van anderen, zorgt voor ontspanning. Er ontstaat een sfeer waarin onderzoeken, ontdekken en leren veilig voelt.

4. De pop is zonder oordelen.

Niemand is helemaal zonder oordelen, maar oordelen drukken wel vaak een stempel op hoe je iets beleeft. De pop heeft geen oordeel over kinderen die hem liever op afstand houden, heeft ook geen oordeel over kinderen die iedereen dichtbij laten komen, de pop vindt niets stom of gek en probeert vooral duidelijk te krijgen wat iemand beweegt. En wat dat ook is……het is prima.

Dit vierde punt is voor jezelf een hele interessante, weet ik inmiddels uit ervaring. Daar waar de pop het gedrag van kinderen niet spiegelt, krijg je je eigen oordelen via de pop vaak heel helder in beeld. Ik hoor in vrijwel elke training deelnemers zeggen dat ze zich niet bewust waren hoeveel oordelen en overtuigingen ze eigenlijk hebben. Ik hoor ook vaak dat deelnemers zich niet bewust waren dat een pop zowel een hulpmiddel is voor de kinderen, als voor zichzelf.

Je neemt jezelf mee als je met een pop werkt en dat kun je eng vinden, maar ook als een mooie kans zien. Wanneer je open durft te staan, jezelf af durft te vragen wat je nu eigenlijk echt over wilt dragen op kinderen en wat je écht belangrijk vindt dan  geef je niet alleen jezelf een cadeautje. Ook de kinderen waar je voor zorgt of waar je mee werkt zullen daar de vruchten van plukken.

Tot een volgend artikel,

Heeft dit artikel je nieuwsgierig gemaakt en wil je meer berichten van me lezen? Schrijf je dan in voor mijn berichtenlijst, die is leuk, levendig en inspirerend, dat beloof ik :)